Identiteit

Als het klopt, ben je op je best

Als het klopt, ben je op je best. Dat schreef mijn voormalige fysiotherapeut laatst in een berichtje aan mij. Een fascinerende uitspraak, want wanneer klopt iets of is iets kloppend? Het zette me direct aan het denken en ik ben er wel een paar dagen mee aan het worstelen geweest. Waarom raakte die uitspraak mij zo en wat heeft Schrijfwoede daar eigenlijk mee te maken?

 

Ik klop niet

Bovenstaande gedachte is jarenlang mijn allerbeste maatje geweest. Ik ben er zo vertrouwd mee geraakt, dat ik op een gegeven moment niet meer beter wist. Gelukkig is dat door de jaren heen wel anders geworden, maar toch is het een gedachte die regelmatig op de loer ligt. Niet alleen uiterlijke onzekerheid, maar juist ook geaardheid en gevoeligheid hebben ervoor gezorgd ik negatief dacht over mezelf.

 

De onzekerheid over of ik wel klop ja of nee, zit van nature wel een beetje in me. In het verleden is dat nog eens flink bevestigd of erin gewreven. Als je in de kerk hoort dat je van nature een slecht mens en daar bovenop ook nog eens je homoseksuele identiteit veroordeelt, dan blijft er maar weinig van je zelfvertrouwen over, dat kan ik je wel vertellen. Het heeft me jaren gekost om mezelf terug te vinden.

 

Een aantal nare en bedreigende ervaringen zorgden er bovendien voor dat ik mezelf begon af te vragen: doe ik er wel toe als mens? Heb ik de wereld überhaupt wel iets te bieden? Uiteindelijk ging ik steeds meer in een coconnetje zitten of bleef op mijn veilige eilandje. Toch zorgde dat er niet voor dat ik me beter voelde, integendeel: ik werd er alleen maar angstig en depressief van. Hoe logisch die gedachten wellicht te verklaren waren, ze zorgden er niet voor dat ik op mijn best was.

 

Ik klop is de basis

Door de jaren heen heb ik daarom geleerd om stapje voor stapje vrede met mezelf te sluiten. Ik ben nu eenmaal wie ik ben, met mijn mooie en minder mooie eigenschappen. Maar de basis is dat ik er mag zijn en dat maakt mijn leven kloppend. Ik doe ertoe, hoe de ander er ook naar kijkt.

 

Op een gegeven moment heb ik daarom een soort knop omgezet. Ik ging er niet langer mee akkoord dat mensen maar voortdurend mijn grenzen overschreden. Mijn verhaal én gevoel doen er namelijk wel degelijk toe. Ik heb net zoveel bestaansrecht als ieder ander mens. Dat heeft uiteindelijk geresulteerd in een leven met meer betekenis. Wat dat betreft heb ik mijn eigenwijze karakter mee: als ik eenmaal ergens voor ga, doe ik dat voor honderd procent. En heb ik dus letterlijk schijt aan mensen die mijn grenzen niet respecteren of mij bewust benadelen.  

 

Mijn therapeut vergeleek mijn leven destijds met een tuin. Ze vroeg me: hoe ziet jouw tuin er eigenlijk uit? Tot mijn grote schrik kwam ik erachter dat iedereen maar te pas en te onpas mijn tuin binnenliep. Ik zei er ook niets van en liet het maar een beetje gebeuren. Dit resulteerde er echter wel in dat mijn tuin eigenlijk niet van mij was. Ik kon nog maar slecht genieten van mijn tuin en dat terwijl ik juist zo van de natuur hield. Met behulp van mijn therapeut leerde ik om een schutting/hek met poort aan te brengen. Mensen konden daardoor niet zomaar mijn tuin binnen banjeren en zo hun sporen en vuil achterlaten. Ik beslis namelijk zelf wie ik binnenlaat in mijn tuin of wanneer ik graag alleen wil zijn. Maar ook welke bloemen ik mooi vind en hoe ik mijn tuin inricht. Over dit onderwerp lees je overigens meer in het blogartikel Mijn tuin is niet langer meer jouw tuin.

 

Schrijfwoede is wie ik ben

Als het écht klopt, staat het dichtbij mezelf. Dat is meer dan ooit mijn overtuiging. Neem bijvoorbeeld deze website. Schrijfwoede ligt ontzettend dicht bij wie ik ben. Het is geen ver-van-mijn-bed-show, maar iets dat past bij wie ik ben en wat ik doe. Schrijven is mijn passie. Het is mijn manier om uiting te geven aan wat ik voel, meemaak, beleef of zie. Schrijven is voor mij als ademen. Doe ik het niet, dan sterft er iets in mij.

 

Schrijfwoede is dan ook een stukje kwetsbaarheid waar ik trots op ben. Iets dat van mij is, waarmee ik vertrouwd ben en wat niemand mij kan afpakken. Ik verwerk er mijn emoties en bestaan in én het is mijn wapen als de moed ontbreekt om letterlijk te spreken of mezelf af te weren. Wellicht kun je stellen dat Schrijfwoede de vrucht is van veel jaren werken aan mezelf. Het vertrouwen durven uitspreken in mijzelf en weten wat ik een ander écht te bieden heb.

 

Wil je bewuster worden van jouw lijf of meer in contact komen met wat je voelt? Kijk op de website van Mans Kuijpers en ontdek de meerwaarde van haptonomie en haptotherapie.